Osteopatię stworzył przed ponad 140 laty amerykański lekarz dr Andrew Taylor Still (1828-1917). W trakcie wieloletnich badań zauważył, że człowiek w zdrowiu i w chorobie reaguje jako całość.

Wnioski Still’a dotyczące wzajemnego oddziaływania układów narządów oraz praw natury stały się podstawą do rozwoju koncepcji leczenia całościowego, które odbywa się wyłącznie przy pomocy dłoni. Still ogłosił swoje spostrzeżenia dnia 22 czerwca 1874 roku i ta data została uznana jako data „narodzenia się” osteopatii. W ten sposób – jako koncepcja leczenia medycyny niekonwencjonalnej – powstała osteopatia.

W 1892 r. Still założył w Kirksville (Missouri) „American School of Osteopathy”. Od tej chwili osteopatia nieustannie się rozwija. Wiele nowego wniósł do tej dziedziny Wiliam Garner Sutherland. Osteopaci amerykańscy po latach wywalczyli prawne uznanie swojego zawodu i jego zrównanie z medykami.

W 1917 r. John Martin Littlejohn sprowadził osteopatię do Europy.

W 1951 r. powstała w Paryżu Ecole Francaise d‘Osteopathie. W 1965 r szkołę przenieisono do Anglii, gdzie po czterech latach otrzymała nazwę European School of Osteopathy (ESO). W Anglii od kilku lat osteopatia jest oficjalnie zatwierdzonym kierunkiem studiów wyższych.

Francuski osteopata Jean Pierre Barral – uznany przez magazyn Time za jednego ze 100 najważniejszych badaczy naukowych XX w. – jako pierwszy w czasach współczesnych stworzył podstawy naukowe leczenia narządów wewnętrznych przy pomocy osteopatii.

Chociaż osteopatia jest w Niemczech stosunkowo młodą metodą terapii, opiera się ona, jako całościowa metoda postępowania, na solidnych fundamentach historycznych i naukowych.