Dla osteopaty wszystkie układy ciała są ze sobą powiązane. Układy te pracują w oparciu o nieustanne wzajemne oddziaływania, będąc dla człowieka gwarantem zdrowia, a nawet życia. Osteopatię należy rozumieć jako sztukę przywracającą organizmowi zdolność samoregulacji. (J. P. Barral).

Podstawą leczenia osteopatycznego jest zrozumienie wzajemnych oddziaływań zachodzących w całym ciele.

Ze względów dydaktycznych osteopatię można jednak podzielić na poszczególne obszary, którym podporządkowane są określone części organizmu. Wynikająca z tego różnorodność technik osteopatycznych jest dostosowana do różnorodności przyczyn stojących za utratą ruchomości – od złamania kości po nawyki żywieniowe i związane z trybem życia lub czynniki powodujące stres. Osteopata stawiając diagnozę i rozpoczynając leczenie bierze jednak zawsze pod uwagę wszystkie obszary, a tym samym cały organizm. I tak np. przy leczeniu zaburzeń hormonalnych, nerwowych lub cyklu hemodynamicznego czy też układów neurowegetatywnych i neurohormonalnych osteopata zawsze uwzględnia wszystkie obszary osteopatii.

Osteopatia parietalna:

obejmuje aparat ruchowy człowieka, czyli kości, stawy, mięśnie, ścięgna i powięzie. Ukierunkowane impulsy wykonywane przez osteopatę mogą skorygować ograniczenia ruchomości i nieprawidłowe położenie mięśni, stawów, więzadeł i powięzi. Skutkuje to uzyskaniem przez ciało nowej równowagi statycznej i dynamicznej.www.eiom.it

Osteopatia wisceralna:

obejmuje narządy wewnętrzne człowieka, takie jak żołądek, jelita, wątroba, śledziona, nerki, pęcherz, płuca, serce itd. wraz przypisanymi do nich naczyniami krwionośnymi i limfatycznymi oraz nerwami i tkanką łączną. W osteopatii wisceralnej terapii poddaje się ruchliwość narządów, ich rytmiczną ruchomość własną oraz połączenia więzadłowe i powięziowe. W przypadku występujących zaburzeń dzięki właściwej terapii udaje się na tyle unormować unerwienie, ukrwienie i funkcję każdego narządu, że rozpoczyna się proces zdrowienia. W ten sposób możliwe jest usunięcie zaburzeń trawienia, pobudzenie procesów odtruwania i ustabilizowanie zaburzenia przemiany materii.

Osteopatia kranio-sakralna:

dotyczy czaszki i kręgosłupa człowieka, wraz z płynem mózgowo-rdzeniowym, oponami mózgowo-rdzeniowymi i układem nerwowym. Przy pomocy osteopatii czaszkowo-krzyżowej można zharmonizować delikatne ruchy tętnienia czaszkowo-krzyżowego, które to, podobnie jak bicie serca czy oddychanie, jest samodzielnym rytmem ciała.