Osteopatia jest zarazem filozofią, nauką i sztuką. Ich filozofia obejmuje koncepcję jedności struktury i funkcji organizmu zarówno w zdrowym, jak i chorym stanie. Jako nauka obejmuje dziedziny biologii, chemii i fizyki w służbie zdrowia, a także profilaktykę, leczenie i łagodzenie chorób. Jej sztuka to zastosowanie tej filozofii i nauki w praktyce.

(H.M. Wright, Perspectives in Osteopathic Medicine, Kirksville College of Osteopathic Medicine, Kirksville 1976)

Ta definicja osteopatii jest nadal aktualna dzisiaj. Aby sprostać wysokim standardom, osteopaci wymagają wszechstronnej wiedzy medycznej, szczególnie w dziedzinie anatomii i fizjologii. Muszą uzyskać specjalne procedury diagnostyczne i terapeutyczne osteopatii, znać filozoficzne i koncepcyjne podstawy swojego zawodu – i potrzebują wrażliwych rąk, które mogą „słyszeć” i „rozmawiać” z ciałem pacjenta.

Osteopaci w równym stopniu biorą pod uwagę jedność ciała, jak również wiedzę o jego zdolnościach samouzdrawiania oraz zależnościach między strukturami i funkcjami. Osteopata nie używa leków. Traktuje strukturę ciała pacjenta, a tym samym wpływa na jego fizjologię. Faktyczne leczenie osteopatyczne jest wyłącznie manualne. Odżywianie, sytuacja psychiczna i społeczna, a także inne czynniki życiowe pacjenta są brane pod uwagę przy ustalaniu terapii i włączane do leczenia.

Osteopata jest w stanie odróżnić kluczowe kompleksy dysfunkcji od następstw. Ma to zasadnicze znaczenie dla wyboru techniki i sukcesu leczenia.

Skromna postawa i szacunek dla człowieka w całości oraz samoregulujące siły człowieka i natury są nieodłączne w osteopatii.

Historia osteopatii

Osteopatię stworzył przed ponad 140 laty amerykański lekarz dr Andrew Taylor Still (1828-1917). W trakcie wieloletnich badań zauważył, że człowiek w zdrowiu i w chorobie reaguje jako całość.

Wnioski Still’a dotyczące wzajemnego oddziaływania układów narządów oraz praw natury stały się podstawą do rozwoju koncepcji leczenia całościowego, które odbywa się wyłącznie przy pomocy dłoni. Still ogłosił swoje spostrzeżenia dnia 22 czerwca 1874 roku i ta data została uznana jako data „narodzenia się” osteopatii. W ten sposób – jako koncepcja leczenia medycyny niekonwencjonalnej – powstała osteopatia.

W 1892 r. Still założył w Kirksville (Missouri) „American School of Osteopathy”. Od tej chwili osteopatia nieustannie się rozwija. Wiele nowego wniósł do tej dziedziny Wiliam Garner Sutherland. Osteopaci amerykańscy po latach wywalczyli prawne uznanie swojego zawodu i jego zrównanie z medykami.

W 1917 r. John Martin Littlejohn sprowadził osteopatię do Europy.

W 1951 r. powstała w Paryżu Ecole Francaise d‘Osteopathie. W 1965 r szkołę przenieisono do Anglii, gdzie po czterech latach otrzymała nazwę European School of Osteopathy (ESO). W Anglii od kilku lat osteopatia jest oficjalnie zatwierdzonym kierunkiem studiów wyższych.

Francuski osteopata Jean Pierre Barral – uznany przez magazyn Time za jednego ze 100 najważniejszych badaczy naukowych XX w. – jako pierwszy w czasach współczesnych stworzył podstawy naukowe leczenia narządów wewnętrznych przy pomocy osteopatii.

Chociaż osteopatia jest w Niemczech stosunkowo młodą metodą terapii, opiera się ona, jako całościowa metoda postępowania, na solidnych fundamentach historycznych i naukowych.

Co to jest osteopatia?

Osteopatia to filozofia, nauka i sztuka w jednym. Jej filozofia zawiera koncepcję jedności struktury i funkcji organizmu zarówno w zdrowiu jak i podczas choroby. Jako nauka osteopatia obejmuje działy biologii, chemii i fizyki – w służbie zdrowiu oraz profilaktyce, leczeniu i łagodzeniu chorób. Sztuka polega na zastosowaniu tej filozofii i nauki w praktyce.

(H.